Gosto de ti por Amizade

Y en esos tránsitos penosos de tu vida, en la angustia, en los problemas, en la desolación y la incertidumbre, los verdaderos amigos acuden a tu rescate. Con tal generosidad, con tal facilidad afectuosa, que realizan auténticas proezas como si en realidad no les costara nada (la última proeza sobrehumana que han hecho mis amigos por mí ha sido ayudarme en un traslado de domicilio y montarme la casa, prácticamente ellos solos, en cinco días). Los amigos te salvan literalmente la vida y lo hacen sin esperar nada, sin alardear de nada, por el puro placer de dar. Modestamente grandiosos.

(…)


Esos regalos de cariño que me han dado, tan inmensos que siento que es imposible merecerlos. Eso también es la verdadera amistad: la sensación de estar felizmente en deuda con los otros. 

Este fim de semana perguntaram-me quantos amigos é que eu achava que viriam a correr se eu estivesse muito aflita, numa situação complicada. Eu respondi 20 ou 30.
Não tenho idade para ser ingénua e pensar que toda a gente é minha amiga. Mas eu tenho mesmo 20 ou 30. Sempre disse que sou a mais das abençoadas no que toca aos amigos que tenho, mas acho que as pessoas nunca percebem bem o alcance do que digo.
Acho sinceramente que a culpa é minha e vai do sentimento que costumo trespassar para fora:  acho que “são tão imensos que sinto que é impossível merecê-los”. A cada um dos meus amigos que me surpreendem continuamente pela positiva ao virar de cada página eu dou o que posso, mas recebo, e devolvo, e recebo outra vez, sempre em multiplicado e … nasci pra isto.

Leave a Reply